Over mij

Mijn naam is Heleen Klasens, geboren in Steenwijk in 1977. Nu woon ik, na zo’n 20 jaar in Groningen gewoond te hebben, in het kleine dorp Yde (Drenthe) met poes Nena die inmiddels 17 is. Na 20 jaar in de stad gewoond te hebben, waarvan de laatste 4 jaar in een flat op 8 hoog, kreeg ik behoefte aan grond onder mijn voeten, verlangde ik naar dichter bij de natuur zijn, naar ruimte en rust.

Het feit dat ik jou heel graag wil helpen door mij te zijn, heeft te maken met de weg die ik zelf heb afgelegd. Lange tijd heb ik als een soort bewusteloos wezen op deze aarde rondgewandeld. Had geen idee wat ik hier deed, wat ik leuk vond en waar ik goed in was. Heb mijn leven een tijd lang geleefd ‘zoals het hoorde’. Studeren, werken, relatie, trouwen, huis kopen en denken dat ik kinderen wilde. Dat studeren vond ik trouwens maar ingewikkeld en ging me niet geweldig af, want het reproduceren van andermans visie en denkbeelden vond ik maar energieverspilling. Wat ik niet wilde, wist ik dus wel….

En toen ging het mis. De grens van mijn aanpassingsvermogen werd bereikt met als gevolg dat mijn relatie in 2009 stuk liep. Van de ene op de andere dag was ik alleen. Wat een confrontatie! Poepoe niet te zuinig. Er bleef weinig tot niks van me over. Ook letterlijk. Ik viel kilo’s af, voelde me eenzaam, was doodongelukkig en had nog steeds geen idee wie ik was en wat ik hier in hemelsnaam kwam doen. Tegelijkertijd wist ik dat het klopte wat er gebeurde. Mijn innerlijk weten, de stem van mijn ziel sprak me toe en zei: “Heleen, dit heb je nodig om te groeien!”. Ja lekker dan, dacht ik. Ik heb h e l e m a a l geen zin om te groeien en aan mijzelf te werken. Veel te vermoeiend en wat een gedoe.

Tja maar ja ik kwam er niet onderuit. Want door alles wat er met mij gebeurde, de transformatie die ik doormaakte, kwam ik in een burn-out terecht. Het werk dat ik deed, kon ik niet meer doen. Ik kwam thuis te zitten. Joepi lekker veel tijd voor mezelf…..gggggrrrrrrr. Moest ik toch met mezelf aan de slag. Het heeft een tijd geduurd voordat ik kon accepteren dat ik ‘ziek’ was. Ik voelde me niet ziek, wel moe en zat veel in mijn hoofd. In het begin bleef ik de dagen indelen alsof ik nog aan het werk was. Vooral bezig zijn! Dat leerde ik op den duur af, want ik bleef moe. Ik moest accepteren dat ik op was en mezelf weer opladen met die dingen waar ik blij van werd.

Wat volgde, waren jaren van het leren kennen van mezelf. Ik kwam in aanraking met spiritualiteit wat voor mij de reis naar binnen, naar mijn ziel betekent. Thuiszittend, kwam ik al lezend en speurend op het internet het begrip ‘hooggevoelig’ tegen. Wat een herkenning. Veel dingen vielen op zijn plek: “Ooooh daarom ben ik burn-out geraakt!” En “Oooh daarom vond ik dat backpacken zo vermoeiend!” Om maar even twee voorbeelden te noemen, er zijn er nog veel meer. Ik kreeg meer begrip voor mijzelf, voor wie ik was. Ik ontdekte wat ik nodig had om me goed te voelen.

Mijn grootste inzicht is dat ik mij jaaaaaren heb aangepast aan de gangbare norm, aan hoe het nu eenmaal gaat, aan ‘hoe het heurt’ met als gevolg dat ik vooral vanuit mijn hoofd leefde en geen keuzes heb gemaakt met mijn hart. Ik heb ook jaren weinig tot niks gevoeld. Voelen? Hoe moet dat? Ik kon daar helemaal niet bij komen door dat aanpasgedrag en dat getetter in mijn kop. Mijn hoofd had zo lang de overhand gehad dat mijn hart, mijn gevoel wakker geschud moesten worden. Een soort van reanimeren: bent u daar nog?? Hallo?? En nu voel ik weer. Wow.

Kortom ik was ‘mij’ helemaal niet. Ik vond ‘mij’ ook helemaal niet leuk. Hoe kan een ander ‘mij’ dan leuk vinden??!! Vindt eerst jezelf leuk, dan volgt de rest vanzelf. Nou en dat heb je niet van de ene op de andere dag voor elkaar. En dat is nou net wat ik zo boeiend vind, die weg. Die weg van het je aanpassen, niet eerlijk zijn naar jezelf, burn-out raken, geen idee hebben wie je bent en wat je wilt naar……..JEZELF!! Supertof om samen met jou JOU te gaan leren kennen.